Krešimir Rogina

1959 urodzony w Rijece w Chorwacji

1981 uczestnik ILAUD w Urbino we Włoszech (Międzynarodowe Laboratorium Architektury i Projektowania Przestrzeni Miejskich)

1982/83 ukończył Wydział Architektury w Zagrzebiu

1983-89 studia doktoranckie na Wydziale Architektury w Belgradzie

1984-2001 sześciokrotny laureat kolejnych edycji konkursu współorganizowanego przez magazyn Shinkenchiku oraz firmę Central Glass w Tokio

1989 inicjuje Letnią Szkołę Architektury w Grožnjan w Istrii

1991 zakłada pracownię architektoniczną PENEZIĆ & ROGINA

2000-2008 wystawia trzykrotnie na Biennale w Wenecji

2007 –  wykładowca na kilku uczelniach, w ostatnim czasie UACS Skopje oraz UPV Valencia

2009 –  profesor wizytujący na kilku uczelniach japońskich

Zrealizował wiele projektów o zróżnicowanej typologii

W ostatnim czasie zaangażowany szczególnie w tematykę innowacji społecznych oraz turystyki kulturalnej.

2017 zwycięzca konkursu na projekt pomnika ofiar Holokaustu, Holocaust Memorial, w Zagrzebiu

2018 wystawa na Biennale w Wenecji z ramienia Czarnogóry

Rogina pierwszą nagrodę otrzymał w 1984 roku za projekt wykonany we współpracy z Vinko Penezicem. Była to nagroda za kompleks basenowy Mladost w Zagrzebiu. Kolejna – w tym samym roku - za pracę Style for 2001 w Tokio. Od tamtego czasu nagradzany pięciokrotnie, w 1990, 1995, 1996, 1999 oraz 2001 roku w kolejnych edycjach konkursu współorganizowanego przez magazyn Shinkenchiku oraz firmę Central Glass w Japonii. Każda z kolejnych edycji konkursu poświęcona była innemu problemowi architektonicznemu (Simplicity/Complexity; The Possibilities of Non-Movement; Surround DataHome i in.). W jury konkursowych zasiadały znane postaci światowej architektury: Aldo Rossi, Fumihiko Maki, Kisho Kurokawa, Jean Nouvel, Kazuyo Sejima, Toyo Ito, Kengo Kuma oraz Winy Maas.  Pierwsza zrealizowana praca Roginy - kompleks basenu Mladost w Zagrzebiu, wybudowany w 1987 roku -  uhonorowana została kilkoma nagrodami, z których najważniejsze to Grand Prix Salonu Architektury w Zagrzebiu w 1988 oraz Srebrny Medal Światowego Biennale Architektonicznego ITERAARH w Sofii w 1987 roku.

Rogina brał udział w około stu konkursach, wykonał analogiczną liczbę projektów obiektów różnego typu. Znajduje się wśród nich wielofunkcyjny budynek dla ofiar Wojny Domowej w Vukovarze (pierwszy całkowicie nowy budynek wzniesiony w tym  zrujnowanym mieście po jego wyzwoleniu); przedszkole w dzielnicy Jarun w Zagrzebiu oraz Srdoći w Rijece, prezentujące nowoczesne podejście do edukacji przedszkolnej; kościół parafialny św. Michała w Dubrowniku, będący nowoczesnym rozwiązaniem dużego formatu wkomponowanym w szerszy kontekst historyczny; centrum handlowe Dalmare w Šibeniku, budynek na wjeździe do miasta, w którym matryca miasta znajduje przełożenie na treść wewnętrzną o wyraźnym ładunku symbolicznym, oraz Dom Przyjaźni Chorwacko-Japońskiej z wielofunkcyjnym pawilonem Lampionu/Latarni Morskiej w japońskim mieście Tokamachi, będący wynikiem dojrzałej, wieloletniej refleksji autora projektu nad powiązaniami pomiędzy dwoma kulturami na drodze badań kontekstowych.

Krešimir Rogina czterokrotnie wystawiał swoje prace na Biennale Architektury w Wenecji, najbardziej prestiżowym wydarzeniu architektonicznym na świecie. W roku 2000 reprezentował Chorwację na tym wydarzeniu w ramach wystawy Less Aesthetics, More Ethics, kierowanej przez Dyrektora Artystycznego Biennale Massimiliano Fuksasa. W roku 2004 wystawiał na zaproszenie Kurta  W. Forstera, gdy tematem wiodącym Biennale była Metamorfoza. W roku 2008 jego obecność na Biennale po raz trzeci, w ramach wystawy Architecture Beyond Building, była efektem osobistego zaproszenia ze strony Aarona Betsky’ego. W 2018 roku reprezentował  na Biennale Czarnogórę pracą Człowiek pod Parasolem, w ramach wystawy FreeSpace, której kuratorkami były Shelley MacNamara oraz Yvonne Farrell.

Jego wystawa z roku 2008, zatytułowana Kto się boi Wielkiego Złego Wilka w Epoce Cyfrowej, o powierzchni dwustu metrów kwadratowych, jest obecnie częścią ekspozycji stałej Muzeum Sztuki Współczesnej w Zagrzebiu.

 Od ukończenia studiów doktoranckich w zakresie Teorii Architektury pod kierownictwem profesora Ranko Radovica w Belgradzie Rogina zaangażowany jest w działalność na polu teorii architektury, krytyki architektonicznej oraz działalność wydawniczą. Działa też na rzecz popularyzacji architektury w ramach autorskiej kolumny w czasopiśmie Jutarnji List. Opublikował ponadto kilka książek. Od roku 1995 jest redaktorem wydawnictwa Psefizma, którego nakładem ukazało się dotąd około 40 tytułów, wśród nich Problemy we współczesnej architekturze Stjepana Planića, O Budownictwie mieszkaniowym: Trzy fundamentalne zasady planowania urbanistycznego wg Le Corbusiera  Zdenko Strižića, The Master Builders Petera Blake’a, Architektura miasta Alda Rossiego, Symulakry i symulacja Jeana Baudrilliarda oraz The Charter of Zurich Antonio Saggio. Był również wydawcą pierwszej pozycji elektronicznej poświęconej chorwackiej architekturze, CD ROM poświęconego postaci Stjepana Planića.

W 2007 roku w języku włoskim i angielskim ukazała się książka autorstwa Nigel'a Whiteley’a PENEZIĆ & ROGINA. Digitalization of Reality, będąca już czwartą pozycją książkową poświęconą dokonaniom Roginy i Penezića.

W 1989 roku Krešimir Rogina zainicjował Letnią Szkołę Architektury w chorwackim miasteczku Grožnjan. Sprawuje również funkcję profesora wizytującego w American University College w Skopje oraz na UPV Universitat Politècnica de València. Wykłada także na kilku uczelniach wyższych w Japonii. W swoim dorobku ma wiele nagród i wyróżnień branżowych, wśród nich Nagrodę 23 Salonu Architektury Zagrzebiu w roku 1988, nagrody Bernardo Barnardi Award w roku 1987, Viktor Kovačić Award w 1997, Vladimir Nazor Award w 2002, Zagreb City Award w 2005 oraz Ranko Radovic Award w 2009, jak również Nagrodę Chorwackiej Akademii Nauk i Sztuki w 2013 roku. W roku 2001 odznaczony został Orderem Chorwackiej Jutrzenki.

Wraz z rzeźbiarzem Daliborem Stošićem jest autorem zwycięskiego projektu w konkursie na pomnik ofiar Holocaustu, Holocaust Memorial, w Zagrzebiu (czekającego obecnie na realizację), który  - obok Holocaust Memorial w Berlinie - stanowić będzie unikalny obiekt tego rodzaju w skali światowej.

W ostatnich latach Krešimir Rogina zajmuje się również tematyką turystyki kulturalnej oraz innowacji społecznych, realizowanych poprzez małe interwencje architektoniczne.